Tradities zijn er om gerespecteerd te worden. De feestelijke sfeer in de 6u van Kortrijk staat altijd in schril contrast met hun snelle herfstige proeven, glibberig en verraderlijk. Ook dit jaar trotseerden de vele toeschouwers weer en wind, met als gebruikelijke knaller de proef van Lavano op zaterdagavond. Opnieuw een vol huis met ruim 5000 toeschouwers en een stevige opwarmer voor het opvallend grote aantal nieuwkomers in deze wedstrijd, waaronder een mooie delegatie uit Wales.
Voor de gevestigde waarden in de Challenge was het business as usual. Pex/Preda namen resoluut de leiding in FIRC, met Weatherley/Layland in hun spoor. Beide teams bleven foutloos in deze aartsmoeilijke omstandigheden, wat ook gezegd kon worden van de gebroeders Quigley in amper hun tweede modderrally van het seizoen. De zenuwen van Hemicuda waren alvast verdwenen, maar het bleef natuurlijk aanpassen tijdens hun debuut in Kortrijk. Niettemin amuseerde Sean en Colin zich kostelijk en keken niet te veel naar hun klassement. Een logische derde plaats in FIRC bleek hen echter niet gegund. Anderson/Martin verkeerden in topvorm en ook nieuwkomers Hand/Griffin waren duidelijk niet gekomen om wat te spelen, net als Davies/Jones trouwens.
Wie het klassement op zondagochtend bekeek, moest misschien toch eens in de ogen wrijven toen bleek dat een Toyota Starlet op de 17e plaats stond. Uiteraard wel een Supermodified-versie met 350 pk onder de motorkap, maar vooral met een knettergekke bemanning die zich meteen in haar sas voelde op de snelle proeven. Anderson/Martin leken even hun referentie te worden, maar toen de stuurbekrachtiging het liet afweten op de Galant moesten de heren toch wat terrein prijsgeven. Ideale fitness voor Guy weliswaar... Finishen bleef echter het hoofddoel met het kampioenschap in het achterhoofd, want met Smith/Vincent lagen er kapers op de kust.
Iets verderop moesten ook Smith/King het wat rustiger aandoen door een afgebroken motorsteun, maar de riem die alles bijeenhield bleek sterk genoeg. Brown/Stringer, eveneens terug van een sabbatical, reden opnieuw een prima wedstrijd met hun nieuwe 208. Een tweede stek in 2WD bleek het hoogst haalbare, na die ongenaakbare gele Starlet. Moynes/Kerr, terug na een lange afwezigheid door allerlei technische kopzorgen op hun BMW, hoopten eindelijk nog eens een wedstrijd zonder problemen te rijden. Het bleek hen weeral niet gegund, deze keer door een benzinepomp die er weinig zin in had. Exit BMW, even later gevolgd door de toffe Corsa van Mayes/Williams. Ook nieuw in de Challenge, maakte het team mooie progressie tot de alternator er de brui aan gaf.
Even leek het erop dat we slechts twee uitvallers zouden noteren, tot debutant Fletcher Falconer de schrik van zijn leven kreeg toen het linkervoorwiel er vandoor ging, plankgas in vijfde... Er moet toch een god bestaan die opkomend talent beschermt, want het team kwam netjes tot stilstand in een veld, en zonder al te veel kleerscheuren. Een spectaculair Belgisch debuut voor de piepjonge Brit, die evenwel werd bijgestaan door de zeer ervaren Ian Murray. Bewust kozen ze voor een moeilijke rally om zo snel mogelijk ervaring op te doen. De tijden waren alvast veelbelovend, een kort bezoekje aan een gracht hoorde er natuurlijk ook bij, maar we kijken toch uit naar hun prestaties volgend jaar, waar de volledige Challenge op het programma staat.
Uiteindelijk bereikte het gros van het veld zonder grote problemen de finish. Pex/Preda scoren zo hun tweede opeenvolgende titel én een knappe achtste plaats algemeen, terwijl Anderson/Martin zich tot verdiende Historic-kampioenen kronen. Smith/Vincent bleven de hele wedstrijd op de loer liggen, hopend op dat ene foutje dat er nooit kwam, en stranden zo als tweede bij de Historics, na hun eerdere titel in 2023.
Weatherley/Layland waren eveneens blij de finish te halen nadat ze eerder dit seizoen drie wedstrijden moesten missen door een nukkige motor. Freeman/Williams, deze keer afwezig in Kortrijk, veroveren hun eerste titel in FIRC 2WD, niemand kon hen in Kortrijk nog bedreigen. Weliswaar eindigen ze gelijk in punten met Richards/Butler, maar dankzij meer deelnames en snellere tijden trekken zij uiteindelijk aan het langste eind.
Tot slot nog een speciale vermelding voor de Welshe delegatie, die een knaldebuut maakte in de Challenge. Hand/Griffin behielden hun 17e plaats algemeen, wonnen autoritair FIRC 2WD en pakten daarbovenop ook nog de klassezege. Hun collega's Davies/Jones lieten eveneens een rist snellere wagens achter zich, werden tweede in FIRC Historic en wonnen ook al hun klasse. Verder geen twijfel dat Mayes/Williams nog heel wat in hun mars hebben. We kijken alvast uit naar volgend seizoen, waarin een aantal Challenge-wedstrijden op het programma staan voor deze sympathieke bende.
Een meer dan geslaagd weekend dus, met een paar verrassingen en emoties, maar vooral met terechte kampioenen. Proficiat aan alle laureaten. Nu is het tijd om even uit te blazen voor de Challenge 2027 eraan komt. Salamandre wordt traditioneel de opener van het seizoen, half april.
Fijne feestdagen gewenst aan iedereen en tot volgend jaar voor FIRC 16!









